Eindelijk echt bij de finale

Een knaapje van 8 jaar was ik, toen Feyenoord de Europa Cup I won. Woensdag 6 mei 1970 stond als feestdag te boek, omdat opa en oma 35 jaar getrouwd waren. Met de familie een dagje naar Avifauna, daarna naar de flat van opa en oma in Lombardijen om met z'n allen naar de finale te kijken. Het historische belang van Feyenoord-Celtic drong pas later tot me door. Ik herinner me nog dat ik mocht opblijven. In pyjama zag ik Ove Kindvall geschiedenis schrijven.

Door Gert Onnink

Toch heb ik een tastbare herinnering aan die finale in San Siro. Net als vele leeftijdgenoten ging ik met de Europa Cup op de foto in het beroemde Feyenoord-huisje op de Coolsingel. Voor 2,50 gulden. De zwart-witte afbeelding met daarop een apetrots ventje, de rechterhand stevig geklemd om een van de 'grote oren', staat thuis op de boekenkast.

Vier jaar later volgde de UEFA Cup. Winst op de Spurs. In dat toernooi maakte ik mijn Kuip-debuut. Voor de return van de kwartfinale tegen het Poolse Ruch Chorzow had ome Gerrit voor kaarten gezorgd. Vak X, achter het doel. Samen met broer Arie op de fiets naar Feyenoord. Weer werd het verlengen. Lex Schoenmaker schoot ons naar de halve finale.

Een jaar of twintig ben ik nu seizoenkaarthouder. Sinds een paar jaar op vak N. Grote successen hebben we in die periode eigenlijk nauwelijks gekend. Een enkele keer landskampioen, af en toe de KNVB-beker, daar bleef het bij. Ook op onze Europese trips moesten we het met incidentele successen doen. Werder Bremen uit in 1994 was een hoogtepunt. De hattrick van Larsson is bijgebleven, maar bovenal het gezang: de geboorte van het Lalala van de Hermes House Band, zoals na een doelpunt van Feyenoord in de Kuip nog steeds is te horen. Twee jaar later met zo'n vijftienduizend fans naar Düsseldorf voor de wedstrijd tegen Borussia Mönchengladbach. En vergeet de Champions League-partijen tegen Juventus, Olympique Marseille en Lazio Roma niet.

Een paar keer stonden we op de drempel van een Europese finale. Wie herinnert zich nog de wedstrijden tegen Dynamo Tiflis in 1981? Uit met 3-0 verloren, thuis stond Feyenoord met nog een half uur te spelen met 2-0 voor. We droomden van de finale in Düsseldorf, maar het bleef 2-0. In 1992 naar Monaco. Uit 1-1, thuis zouden we het afmaken. Weer lonkte de eindstrijd. Na rust kwam Feyenoord met 2-0 achter, het werd in een hectische slotfase nog 2-2, maar opnieuw geen finale. Ook tegen Rapid Wien, in 1996, ging het in de halve eindstrijd mis. Thuis 1-1, en in Wenen, nota bene in het Ernst Happel Stadion, was het bij rust al 3-0. Dag finale. Dit jaar is het er eindelijk van gekomen. Iedereen kent het nu al legendarische rijtje SC Freiburg, Glasgow Rangers, PSV en Inter Milaan. De vrije trappen van Pierre, de strafschoppen tegen PSV, weer winnen in San Siro: bij de echte Feyenoord-fans staat het allemaal voor eeuwig op de harde schijf gegrift. Dankzij Arnold en Pieter (ook vak N), die bij een sigarenboer in Venray een kaartje voor me wisten te kopen, ben ik erbij op woensdag 8 mei in de Kuip. Eindelijk, écht bij de finale...

(Gert Onnink is verslaggever van het Rotterdams Dagblad én hartstochtelijk supporter van Feyenoord).